کونگ فو


کونگ فو

کنگ فو یک اصطلاح مشهور چینی است که بیشتر بر ماهر بودن فرد در یک کاری به کار می رود. معنای اصلی کونگ فو در زبان چینی تا حدی از آنچه که این روز ها از این اغت برداشت می شود، متفاوت است. کنگ فو در اصل به معنای تخصص فرد در هر مهارتی  چه رزمی ، هنری یا علمی می باشد.

واژه شناسی

واژه کونگ‌فو از دو بخش (کونگ) یا (گونگ) به معنای کار، فعالیت، شایستگی یا دستاورد و (فو) تشکیل می‌شود. (فو) در زبان چینی هم به معنی انسان است و هم پسوندی با معانی بسیار مختلف. اگر فو را در معنای اول آن در نظر بگیریم معنی کونگ‌فو چیزی شبیه به (دستاورد انسان) خواهد بود و اگر آن را پسوند بدانیم معنای آن (فعالیت و تلاشی که با صرف زمان و انرژی قابل توجه به دست می‌آید)خواهد بود. به این ترتیب (تمرین کونگ‌فو) در اصل به معنی تمرین یک رشته رزمی نبوده است بلکه به فرایند کلی تمرینات بدنی و ذهنی یک شخص و آموزش‌ها و تکامل مهارت‌های او اشاره داشته است. حالا این مهارت ممکن است در زمینه یک هنر رزمی باشد یا هر مهارت دیگری در رشته‌های هنری، علمی و فنی مختلف. از سبک‌های ایرانی کونگ فو می‌توان به کونگ فو پرتوآ، کونگ فو توآ و کونگ فو گرات سان اشاره کرد.

سبک‌ ها

چی گونگ تمرین چی گونگ به معنای واقعی کلمه یک "تکنیک" نیست. این تکنیک در بر گیرنده‌‌ی هماهنگ سازی حرکات بدن، تنفس و آگاهی از هدف تمرین، ژرف اندیشی و تن درستی است. پدیده‌‌ی "چی" به عنوان انرژی‌‌ای که در بدن تمام موجودات زنده جریان دارد توصیف می‌‌شود.

سبک میمون تکنیکهای سبک میمون در بر گیرنده‌‌ی حرکات میمون و یا بوزینه مانند می‌‌شوند. این تکنیک ها در مجموع به عنوان "مشت میمون" شناخته می‌‌شوند. ویژگی سبک میمون در این است که به هنگام تمرین این سبک انواع مختلفی از سلاح‌‌ها به کار گرفته می‌‌شوند. تکنیکهای مهم کنگ فوی سبک میمون "هو چوان" و "تای شینگ پک کوار" هستند.

هو چوان ویژگی تکنیک هو چوان حرکات آکروباتیک مانند پشتک‌‌های رو به جلو، پشتک‌‌های یک وری، پشتک‌‌های رو به عقب، ایستادن بر روی دستها، واروی دستی عقب، لانج رو به جلو، راه رفتن بر روی دو دست، چرخیدن بر روی پشت، لانج رو به عقب و غیره است. ضربات دست این سبک شامل چنگ زدن (مشت میمون) و چک زدن می‌‌شوند. دیگر حالتهای میمون هم در این نوع تکنیک گنجانیده شده‌‌اند.

تای شینگ پک کوار

انواع مختلف تکنیک "تای شینگ پک کوار"

تکنیک میمون سنگی: در تکنیک میمون سنگی شما آماده‌‌ی دریافت ضربات بر روی بدن خود خواهید شد تا در عوض فرصتی به دست آورید تا نقاط ضعف حریفتان را مورد اصابت قرار دهید. تلاشها بدین منظور به انجام می‌‌رسند تا نقاط ضعف حریف مورد بررسی قرار گیرند بدون این که وسوسه شوید تا به نقاط باز بدن حریف ضربه وارد نمایید.

تکنیک میمون ایستاده: این تکنیک هم چنین به نام میمون بلند شناخته می‌‌شود و تأکید آن بر صاف نگه داشتن بدن قرار داده می‌‌شود. ضربه وارد نمودن به نقاط فشار نیز یکی دیگر از ویژگیهای سبک میمون ایستاده است.

تکنیک میمون گم شده: جوهره‌‌ی تکنیک میمون گم شده این است که با وانمود کردن این که شما گیج شده و "گم" گشته‌‌اید حریف خود را فریب دهید. شما باید انتقام خود را زمانی بگیرید که حریفتان کمترین اطلاعی از این که شما در صدد انجام چه حرکتی هستید نداشته باشد.

تکنیک میمون چوبی: عصبانیت و خشونت ویژگیهایی هستند که با کمک این تکنیک به نمایش گذاشته می‌‌شوند. به زانو در آوردن حریف با استفاده از روش گلاویز شدن یکی از حرکات مهمی است که در این تکنیک به کار می‌‌رود.

تکنیک میمون حیله گر: این تکنیک بسیار شبیه به تکنیک میمون گم شده است، با این وجود این تکنیک را باید به طور جداگانه مورد مطالعه قرار داد. شما در این تکنیک احساسات خود را تظاهر می‌‌نمایید تا حریف خود را برای انجام حمله وسوسه نمایید. تنها زمانی که حریف دفاع خود را پایین می‌‌آورد باید حملات را به اجرا گذاشت.

تکنیک آخوندک

تکنیک‌‌های آخوندک به دو دسته  "آخوندک شمالی" و "آخوندک جنوبی" تقسیم می‌‌شوند.

تکنیک آخوندک شمالی این تکنیک در شاندونگ یکی از ایالت‌‌های شمال شرقی چین به وجود آمد. تکنیک آخوندک شمالی در بر گیرنده‌‌ی تکنیک‌‌های منحرف کننده‌‌ی حملاتی است که به صورت عمودی و با حرکاتی دایره وار و یا شلاق مانند صورت می‌‌پذیرند. حرکت قلاب تکنیک آخوندک که با استفاده از سه انگشت به انجام می‌‌رسد برای حمله به چشم‌‌ها و هم چنین برای بلوک کردن حملات حریفان صورت می‌‌پذیرد.

تکنیک آخوندک جنوبی این تکنیک به وسیله‌‌ی مردم هاکا که متعلق به جنوب غربی چین هستند به وجود آمد. این تکنیک متفاوت از تکنیک آخوندک شمالی است و تأکید آن بر روی مبارزه در فاصله‌‌ی نزدیک است. استفاده از ضربات لگد پایین محدود است و به حرکات دست اهمیت بیشتری داده می‌‌شود.

سبک اژدها حرکات سریع و نیرومند یکی از ویژگی‌‌های مهم سبک اژدهای کونگ فو را تشکیل می‌‌دهند. در این سبک به تکنیک‌‌های متفاوتی که شامل چنگ انداختن، ضربات مشت و کف دست می‌‌شوند به نسبت حرکات پرشی و ضربات لگد اهمیت بیشتری داده می‌‌شود. سبک اژدها که با نام "لونگ یینگ" نیز شناخته می‌‌شود تکنیک‌‌های متفاوتی را برای فلج کردن حریف به کار می‌‌گیرد تا جایی که وی دیگر قادر به ادامه‌‌ی مبارزه نخواهد بود.   

سبک مار تکنیکهای سبک مار برای ملایمت بخشیدن به حرکات بدن به کار برده می‌‌شوند. این ملایمت که نمایانگر حرکات مار است در حلقه زدن بدن به دور بدن حریف مفید واقع می‌‌گردد. این امر به ما کمک می‌‌کند تا به نحو بهتری از خود محافظت نماییم. با به کار گرفتن این تکنیک حرکات هجومی هم می‌‌توانند از زوایای مختلف به اجرا در آیند. در سبک مار فرد به هنگام مبارزه کردن از مشت‌‌های بسته شده استفاده نمی‌‌نماید. نبستن مشت‌‌ها فرد را قادر می‌‌سازد تا ضربات با انگشت و ضربات سریع و ناگهانی مؤثرتری را مورد اجرا قرار دهد.

 

سبک ببر مهمترین ویژگیهای سبک ببر عبارتند از حرکات آکروباتیک آن، طرز ایستادنی پهن، حرکت پای فراوان و حالت منحصر به فرد مشت. در این حالت مشت، انگشت شصت نیز باید درست به مانند دیگر انگشتان دست حلقه شوند. عموماً انگشت شصت به دور دیگر انگشتان می‌‌پیچد؛ با این وجود در این حالت این انگشت نیز باید حلقه شود.

سبک درنا این سبک از کونگ فو به وسیله‌‌ی فانگ چینیانگ، یک رزمی کار زن چینی پدید آمد. حرکات پیچیده‌‌ی دست و مبارزه در فاصله‌‌ی نزدیک از مهمترین ویژگی‌‌های سبک درنا محسوب می‌‌گردند؛ این حرکات به حرکات پرندگان به هنگام نوک زدن شباهت دارند. تکنیک درنای پرنده حرکت پر زدن بال‌‌ها را به کار می‌‌گیرد.

سبک پلنگ این سبک از کونگ فو به خاطر حرکات برق آسا و سریعش شناخته می‌‌شود. از این رو حرکات پای شما باید سریع باشند. در سبک پلنگ، مشت نقشی بسیار مهم را در هدف قرار دادن گلو، ناحیه‌‌ی بین پا و ناحیه‌‌ی شکمی زیر استخوان سینه ایفا می‌‌نماید. در این سبک همراه با حرکات پای سریع، طرز ایستادن‌‌هایی محکم برای انجام حرکات مورد نیاز لازم است.

 

پانگائی نون این یکی از سبک‌‌ها کونگ فو است که به خاطر بلوک‌‌های نرم و ضربات سختش شناخته می‌‌شود. تکنیک اوئچی ریو در کاراته بر مبنای پانگائی - نون بنیان گردیده است. شو شیوا بنیان گذار سبک پانگائی - نون در کونگ فو بود.


کنگ فو در ایران

ابراهیم میرزایی (زاده مهر ماه ۱۳۱۸ در گرگان) رزمی کار ایرانی و بنیان‌گذار هنر رزمی کونگ‌فو توآ است که در کونگ فو توآ تا شالبند مشکی همراه با ۷۳۰۰۰ تکنیک، ترکیب و عکس العمل سازی است را اموخت که این مقدار تکنیک برخاسته از ذهن فوق‌العاده با نبوغ ایشان است.

میرزایی در سال ۱۳۳۷ دبیرستان نظام را در ۱۸سالگی به پایان رساند و از ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۴ دانشکدهافسری را در نیروی مخصوص کماندویی به اتمام رسانده‌است و از سال ۱۳۴۴ تا سال ۱۳۴۹ نزدیک به ۹ دوره خارجی را گذراند. میرزایی دارای دان هفت کاراته گوجوریو از ژاپن و دان چهار تکواندو ازکره جنوبی بوده‌است و در کشور چین دوره های سخت تمرینات ووشو را گذرانده است. میرزایی در ابتدای دهه ۱۳۵۰ هنر رزمی کونگ‌فو توآ را برپایه آموخته‌های خود از هنرهای رزمی گوناگون ایجاد کرد. «توآ» را نمی‌توان صرفاً به‌عنوان یکی از سبک‌های اصلی کونگ‌فوچینی (ووشو)طبقه‌بندی کرد. میرزایی تمام نیرو و دانش خود را صرف ایجاد سبکی منحصربه‌فرد و خاص کرد که ترکیبی پیچیده از سبک‌های شمالی و جنوبی شائولین ووشو است. او که یک افسر نیروی هوایی ارتش ایران بود، برای آموزش این رشته «دانشکده انشاء تن و روان» را تأسیس کرد و در آن به آموزش کونگ‌فوتوآ و فیزیولوژی انرژی بدن انسان می‌پرداخت. میرزایی پس از انقلاب ۱۳۵۷ در دوره اول انتخابات ریاست‌جمهوری ایران نامزد شد و به ارائه برنامه پرداخت، ولی به‌دلیل عضویت در کادر ارتش رژیم پهلوی رد صلاحیت شد.

 

به‌گفته برخی منابع، از سال ۱۳۶۶ از کشور خارج شد و به ترکیه رفت و آموزش هنر رزمی او برای مدتی در ایران ممنوع شد.

 

در سال‌های اخیر، نام وی به‌عنوان رهبر سازمانی مخالف نظام جمهوری اسلامی به نام «علم حق و عدالت» مطرح شده‌است و هواداران این گروه ازطریق نوشتن شعار بر دیوارهای شهر، پخش تراکت‌های تبلیغاتی حاوی اعلامیهٔ درب منازل، ایجاد پایگاه اینترنتی و ارسال هرزنامه به تبلیغ مبارزه با حکومت ایران می‌پردازند. با این‌حال، عده ای این گروه را مرتبط با میرزایی نمیدانند و سال‌هاست که اطلاعی از وضعیت ابراهیم میرزایی در دست نیست، و برخی احتمال مرگ او را مطرح می‌کنند.